3 راه خلاقانه برای رفع مشکل زباله های مد

در تاریخ : 1398-08-21 20:20:20

چند سال پیش فکرم درگیر آن بود ک که به صرفه‌ترین راه خوشتیپ بودن را پیدا کنم. مسلما به فروشگاه دست‌دوم فروشی محله‌مان رسیدم. سرزمین عجایب آشغال‌های دیگران که آماده بودند آنها را بردارم تا گنجینه من شوند. من دنبال یک تیشرت قدیمی دست دوم معمولی برای پوشیدن نبودم. برای من، استایل حقیقی جایی بین طراحی و فردگرایی قرار دارد. بنابراین برای این که مطمئن بشوم که از یافته‌هایم بیشترین استفاده را می‌کنم یک چرخ خیاطی خریدم تا لباس‌های مدل دهه ۹۰ را که پیدا می‌کردم طوری تغییردهم که با زیبایی‌شناسی معاصر همخوانی داشته باشد. از آن زمان که لباس‌هایم را از ابتدا خودم می‌دوزم و درست می‌کنم. همه چیز درکمد من مخصوص خودم است. اما همانطور که بین ردیف‌های بی‌پایان لباس در فروشگاه دست دوم می‌گشتم، از خودم پرسیدم، چه بر سرسایر لباس‌هایی که من نمی‌خرم می‌آید؟ چیز‌هایی که چشم گیر یا مُد روز نیستند آنجا می‌مانند و در این فروشگاه‌هایِ دست‌دوم فروشی می‌پوسند. من در بخش عمده‌فروشی صنعت مُد کار می‌کنمِ و شاهد بودم که برخی محصولاتی که می‌فروشیم از قفسه‌های دست دوم فروشی‌ها سردرمی‌آورند. به این ترتیب سوالم به زندگی کاری من نیز راه یافت. کمی تحقیق کردم و سریع زنجیره تامین بسیار ترسناکی پیدا کردم که من را به واقعیت‏‌های بسیار ناراحت کننده‌ای رساند. اما همانطور که بین ردیف‌های بی‌پایان لباس در فروشگاه دست دوم می‌گشتم، از خودم پرسیدم، چه بر سرسایر لباس‌هایی که من نمی‌خرم می‌آید؟ چیز‌هایی که چشم گیر یا مُد روز نیستند آنجا می‌مانند و در این فروشگاه‌هایِ دست‌دوم فروشی می‌پوسند. من در بخش عمده‌فروشی صنعت مُد کار می‌کنمِ و شاهد بودم که برخی محصولاتی که می‌فروشیم از قفسه‌های دست دوم فروشی‌ها سردرمی‌آورند. به این ترتیب سوالم به زندگی کاری من نیز راه یافت. کمی تحقیق کردم و سریع زنجیره تامین بسیار ترسناکی پیدا کردم که من را به واقعیت‏‌های بسیار ناراحت کننده‌ای رساند. علوم شد لباس‌هایی که در فروشگاه‌های دستِ‌دوم زیر و رو می‌کردم تنها بخش کوچکی از کل پوشاکی است که هر ساله دور می‌ریزیم. در ایالات متحده تنها ۱۵ درصد از مجموع ضایعات نساجی و پوشاک که هر ساله تولید می‌شود به گونه ای اهدا یا بازیافت می‌شود، به این معنی که ۸۵ درصد دیگر ضایعات نساجی و پوشاک هر ساله از مکان‌های دفن زباله سردرمی‌آورد. حال این ایده را بیان می‌کنم، چون فکر نمی‌کنم که ۸۵ درصد، بزرگی این مشکل را بیان کند. این یعنی تقریباً ۱۳ میلیون تن زباله نساجی و پوشاک سالانه تنها در آمریکا راهی گورستان‌های زباله می‌شوند. یعنی به طور متوسط تقریباً ۲۰۰ تی‌شرت برای هر نفر به زباله می‌رود. در کانادا، ما به مقداری لباس بیرون می‌ریزیم که برای پر کردن بزرگترین ورزشگاه شهرمن، تورنتو، کافی است؛ ورزشگاهی که ۶۰ هزار نفر ظرفیت دارد، به اضافه کوهی از لباس به اندازه سه برابر گنجایش آن ورزشگاه. حالا، حتی با این توضیح، هنوز می‌گویم کانادایی‌ها مودب‌ترین مردم آمریکای شمالی‌ هستند، پس خیلی به ما خرده نگیرید. در کانادا، ما به مقداری لباس بیرون می‌ریزیم که برای پر کردن بزرگترین ورزشگاه شهرمن، تورنتو، کافی است؛ ورزشگاهی که ۶۰ هزار نفر ظرفیت دارد، به اضافه کوهی از لباس به اندازه سه برابر گنجایش آن ورزشگاه. حالا، حتی با این توضیح، هنوز می‌گویم کانادایی‌ها مودب‌ترین مردم آمریکای شمالی‌ هستند، پس خیلی به ما خرده نگیرید. چیزی که بیشتر از همه تعجب‌انگیز بود این بود که دیدم صنعت مد دومین صنعت آلاینده در جهان بعد از صنعت نفت و گاز است. مقایسه مهمی است. نمی‌خواهم از صنعت نفت و گاز دفاع کنم اما اگر بگویم از این که اولین باشند تعجب کرده‌ام، دروغ گفته‌ام. منصفانه یا غیرمنصفانه، تصور می‌کردم که صنعت مد مشکلی با ماندن در وضع موجود خود ندارد. صنعتی که فناوری در آن تغییر نمی‌کند و تمرکزش بیشتر درسودآوری است به بهای آینده پایدار. اما واقعاً متعجب شدم که مُد دومین صنعت آلاینده بود. چرا که حفظ وضع موجود در مغایرت با ماهیت صنعت مد است. واقعیت تاسف آور این است که، ما نه تنها بسیاری از اقلام مصرفی‌مان را هدر می‌دهیم، بلکه از مواد زیادی نیز در تولید اقلامی که می‌خریم استفاده می‌کنیم. به طور میانگین، لباس‌هایی که یک خانوار سالانه می‌خرد نیاز به معادل هزار وان پر از آب دارد. هزار وان پُر از آب به ازای هر خانوار در سال. این مقدار زیادی آب است. به نظر می‌رسد صنعتی که همیشه بوده است و احتمالاً همیشه در خط مقدم طراحی خواهد بود، محصولاتی را تولید می‌کند که برای راحتی و مد روز بودن طراحی شده‌اند و بیانگر افراد باشند. اما واقعا برای پایدار بودن طراحی نشده‌اند یا حتی قابلیت بازیافت ندارند. اما به نظرم می‌تواند تغییر کند. به نظر من شیوه سازگاری صنعت مد با تغییر دقیقاً همان چیزی است که آن را اولین شیوه‌‌ی توسعه پایدار تجاری می‌سازد. فکر می‌کنم برای شروع، تنها کاری که باید کرد طراحی لباس‌هایی است که در پایان عمرشان قابل بازیافت باشند. طراحی پوشاک قابل بازیافت قطعاً به عهده حرفه‌ای‌های آن است. اما به عنوان یک ۲۴ ساله طرفدار دست دوم فروشی و مسلح به چرخ خیاطی, اگر فروتنانه بخواهم ایده‌ای را مطرح کنم، می‌تواند این باشد که رویکردی شبیه لگو به طراحی لباس داشته باشیم. وقتی آجرهای لگو را با هم جور می‌کنیم، خیلی قوی است اما به راحتی دستکاری می‌شود. این در ذاتش طراحی شده است. طراحی لباس به سبک امروزی ذات قطعه‌پذیری ندارد. به عنوان مثال، این ژاکت موتورسیکلت. این یک ژاکت معمولی است با دکمه و زیپ و تزئین‌هایش. اما برای اینکه بتوانیم آن را به شکل مفید بازیافت کنیم، باید قادر باشیم به راحتی این موارد را حذف کنیم و به سرعت به پارچه نزدیک بشویم. وقتی که فقط پارچه را داریم، می‌توانیم آن را رشته کرده و تجزیه کنیم تا به مرحله ریسمان بازگردیم، و بعد با ریسمان جدید پارچه نو ساخته شود و در نهایت پوشاک جدید، خواه یک ژاکت جدید باشد یا تی‌شرت نو. اما پیچیدگی کار ناشی از چیز‌های اضافی است، یعنی دکمه، زیپ و تزئین‌ها. زیرا که در حقیقت، برداشتن این چیزها خیلی مشکل است. لذا در بسیاری از موارد زمان یا پول بیشتری برای شکافتن ژاکتی مثل این لازم است. در برخی موارد، دورانداختنش مقرون به صرفه‌تر است تا بازیافت آن. به نظر من این با طراحی پوشآک متشکل از قطعه قابل تغییر است پوشاکی که در پایان عمرش به راحتی تجزیه شود. ما می‌توانیم این ژاکت را با قاب سیمی مخفی بازطراحی کنیم چیزی مانند اسکلت ماهی، که تمام موارد مهم را با هم نگه می‌دارد. این ساختار نامرئی اسکلتی می‌تواند تمام این چیز‌های اضافی را داشته باشد زیپ و دکمه‌ و تزئینات، که به اسکلت دوخته شده و به پارچه متصل است. بنابراین در پایان زندگی ژاکت، فقط باید اسکلت را جدا کرد و پارچه نیز جدا می‌شود. خیلی سریع‌تر و آسان‌تر از قبل. بازیافت پوشاک تنها قطعه‌ای از پازل است. اما اگر بخواهیم ترمیم ضرر زیست محیطی صنعت مد را جدی‌تر بگیریم، باید به مرحله بعدی رفته و شروع به طراحی لباس‌هایی کنیم که در پایان عمرشان قابل بازگشت به طبیعت باشند. متوسط عمر اکثر لباس‌هایی که در کمدمان داریم حدود سه سال است. مطمئنم که بسیاری از ما تکه‌هایِ ارزشمندی در کشوهای‌مان داریم با عمر بیش از ۳ سال که عالی است. چرا که افزایش دوام لباسی برای حتی ۹ ماه اثری که آن لباس بر مصرف آب و تولید زباله دارد حدود ۲۰ تا ۳۰ ٪کاهش مابد. اما مُد، مُد است. به این معنی که مُد همیشه تغییر می‌کند و شما احتمالاً هشت فصل دیگر لباسی متفاوت از امروز بر تن دارید. فارغ از این‌که چقدر حامی حفظ محیط زیست باشید. ا خوشبختانه برخی لباسها هیچ‌وقت از مُد نمی‌افتند. از لباس‌های اصلی صحبت می‌کنم - جوراب، لباس زیر، حتی پیژامه. همه ما محکوم به پوشیدن این‌ها تا آخرین نفسشان، و در بسیاری از موارد انداختنشان به زباله هستیم چون واقعا نمی‌شود جوراب‌های قدیمی و سوراخ را به فروشگاه دست دوم اهدا کرد. اما اگر می‌توانستیم این موارد را به جای آن که به زباله‌دانی بیندازیم، کود کنیم چه؟ تاثیر زیست محیطی آن می‌تواند زیاد باشد تنها کاری که باید بکنیم این است که منابع‌مان را بیشتر تغییر دهیم به تولید بیشتر این مواد با استفاده از فیبر طبیعی، مثل پنبه صد در صد ارگانیک. بازیافت وکمپوست دو اولویت مهم هستند. اما نکته دیگری که باید درباره‌اش بازنگری کنیم نحوه رنگ کردن لباس‌هایمان است. در حال حاضر۱۰ تا ۲۰ درصد از رنگهای قوی شیمیایی که استفاده می‌کنیم از آب‌های مجاور مراکز تولید در کشوهای درحال توسعه سردرمی‌آورد. نکته اینجاست که این مواد شیمیایی قوی در ثابت نگه داشتن رنگ لباس برای مدت طولانی بسیار موثرند. همین مواد شیمیایی مضرهستند که باعث می‌شود آن لباس قرمزدرخشان برای سال‌ها قرمز درخشان بماند. اما اگر می‌توانستیم از چیز دیگری استفاده کنیم چه؟ اگر برای رنگ کردن لباس‌هایمان می‌توانستیم از چیزی استفاده کنیم که در کابینت آشپزخانه همه ما پیدا می‌شود؟ چه می‌شد اگر از ادویه‌جات و گیاهان برای رنگ کردن لباس استفاده کنیم؟ گزینه‌های خوراکی بیشماری برای رنگ کردن پارچه وجود دارد، اما این رنگ‌ها در طول زمان تغییر می‌کنند. این لباس‌ها تفاوت زیادی با لباس‌هایی دارد که به شدت با رنگ شیمیایی رنگ شده و به آن عادت داریم. اما لباس‌های با رنگ طبیعی به ما اجازه می دهد تا از یگانه بودن و سازگاری‌شان با محیط زیست مطمئن شویم. بایید درباره‌اش فکر کنیم. اما اگر می‌توانستیم از چیز دیگری استفاده کنیم چه؟ اگر برای رنگ کردن لباس‌هایمان می‌توانستیم از چیزی استفاده کنیم که در کابینت آشپزخانه همه ما پیدا می‌شود؟ چه می‌شد اگر از ادویه‌جات و گیاهان برای رنگ کردن لباس استفاده کنیم؟ گزینه‌های خوراکی بیشماری برای رنگ کردن پارچه وجود دارد، اما این رنگ‌ها در طول زمان تغییر می‌کنند. این لباس‌ها تفاوت زیادی با لباس‌هایی دارد که به شدت با رنگ شیمیایی رنگ شده و به آن عادت داریم. اما لباس‌های با رنگ طبیعی به ما اجازه می دهد تا از یگانه بودن و سازگاری‌شان با محیط زیست مطمئن شویم. بایید درباره‌اش فکر کنیم. مروزه مُد به فردیت می‌پردازد. مُدِ امروزی درباره مدیریت ظاهر شخصی شماست تا آنقدر یگانه باشد تا خوب جلوه کند. این روزها همه می‌توانند برند خود، و سبک شخصی خود را از طریق رسانه‌های اجتماعی در سطج جهان نمایش دهند. بیلبوردهای جیبی که ما در صفحه اینستاگرم خود آنها را ورق می‌زنیم پر شده‌ از مدل‌ها و سازندگان سلیقه که فردیت خود را از طریق برندهای کوچک شخصی به نمایش می‌گذارند. اما چه چیزی شخصی‌تر و خاص‌تر از از لباس‌هایی‌ست که در طول زمان تغییر رنگ می‌دهند؟ لباس‌هایی که با هر شستشو و پوشیدن هر چه بیشتر و بیشتر منحصربه‌فرد می‌شود. مردم سال‌هاست که جین‌ پاره‌ می‌پوشند. این فقط نمونه‌ای است از لباس‌هایی که در کمد ما هست و در طول حیاتمان با ما تکامل می‌یابد. مثلا این پیراهن را، در کمال بی‌میلی مادرم و امکانات کم آشپزخانه‌اش، قبل از آمدن به اینجا، در خانه و با زردچوبه رنگ کردم. این پیراهن چیزی است که هیچ‌یک از دوستانم در فید(feed) اینستاگرم‌شان نخواهند داشت بنابراین منحصر به فرد است، اما مهمتر از همه، به طور طبیعی رنگ شده است. حالا، من پیشنهاد نمی‌کنم که همه لباس‌هایشان را در سینک آشپزخانه رنگ کنند اما اگر می‌توانستم این کار یا یک روند مشابه آن را در مقیاس تجاری انجام دهم، سپس نیاز ما به تکیه براین رنگ‌های شیمیایی قوی برای لباس‌هایمان به راحتی کاهش می‌یافت. صنعت ۲.۴ میلیارد دلاری مُد شدیداً رقابتی است. بنابراین تجارتی که می‌تواند محصولی در اندازه مورد نظرفراهم کند در حالیکه به مشتریان خود وعده می‌دهد که هریک از این لباس‌ها با گذر زمان بی‌نظیرتر می‌شود، باز هم مزایای رقابتی جدی خواهد داشت. برندها سال‌ها ازسفارشی سازی سواستفاده کرده‌اند. پیدایش خدمات تجاری الکترونیک مانند هندوچین، که بستر مناسبِ پارچه‌های رسمی کت‌شلواری، و تینکرتیلور که بسترِ مناسبِ دوخت لباس است، امکان سفارشی سازی را از خانه فراهم شده است. نایکی و آدیداس سال‍‌هاست که روی برنامه‌های سفارشی سازی آن‌لاین کفش مهارت پیدا کرده‌اند. جلب رضایت سلیقه‌های مختلف چالشی است که بیشتر تجارت‌هایی که با مشتری سروکار دارن با آن مواجه‌اند. صنعت ۲.۴ میلیارد دلاری مُد شدیداً رقابتی است. بنابراین تجارتی که می‌تواند محصولی در اندازه مورد نظرفراهم کند در حالیکه به مشتریان خود وعده می‌دهد که هریک از این لباس‌ها با گذر زمان بی‌نظیرتر می‌شود، باز هم مزایای رقابتی جدی خواهد داشت. برندها سال‌ها ازسفارشی سازی سواستفاده کرده‌اند. پیدایش خدمات تجاری الکترونیک مانند هندوچین، که بستر مناسبِ پارچه‌های رسمی کت‌شلواری، و تینکرتیلور که بسترِ مناسبِ دوخت لباس است، امکان سفارشی سازی را از خانه فراهم شده است. نایکی و آدیداس سال‍‌هاست که روی برنامه‌های سفارشی سازی آن‌لاین کفش مهارت پیدا کرده‌اند. جلب رضایت سلیقه‌های مختلف چالشی است که بیشتر تجارت‌هایی که با مشتری سروکار دارن با آن مواجه‌اند. برای مقابله با این چالش در ضمنیکه یک محصولِ سازگار با محیط زیست ارائه می‌شود می‌تواند به تغییر و بنيان‌برکنی صنعت منجر شود. و در آنجا است که عوض مطرح شدن صرفا چه کاری برای محیط زیستِ ما بهتر است، بلکه آنچه که بیشتر به سودمان هم هست مطرح می‌شود. هیچ راه حل کلی و یک مرحله‌ای وجود ندارد. ولی ما می‌توانیم با طراحی لباس‌هایی با در نظر گرفتن عمرشان شروع کنیم. صنعت مد صنعت کاملی است برای آزمایش کردن و پذیرفتن تغییری که می‌تواند یک روز ما را به آینده پایداری برساند که شدیدا به آن نیازمندیم.

دیجی سیتی

ارتباط با ما
بستن

شماره همراه

عنوان

توضیحات

ارسال
ارتباط 24/7